قطع دست در برابر زیارت کربلاء

متوکل عباسى، پاسگاهى در نزدیکى کربلا زده و به افراد خویش فرمان اکید داده بود که: هر کس را دیدید قصد زیارت حسین را دارد، بکشید. (بحارالانوار، ج 45، ص 404.)

به امر متوکل، هفده بار قبر حسین‏(علیه‎السلام) را خراب کردند. ( همان، ص 410، تتمة المنتهى، ص 241. )



در یکى از این نوبت‎ها، «دیزج یهودى‏» را مامور تغییر و تبدیل ‏و تخریب قبر مطهر کرد. او نیز با غلامان خویش سراغ قبر رفت و حتى قبر را شکافت و به‏ حصیرى که پیکر امام در آن بود برخورد کرد که از آن بوى مشک مى ‏آمد. دوباره خاک ‏روى آن ریختند و آب بستند و آن زمین را مى‏خواستند با گاو، شخم بزنند که گاوها پیشروى نمى ‏کردند. (بحارالانوار، ج 45، ص 394.)



در سال 247 باز تجمع مردم ‏زیاد شد. به نحوى که در آن محل، بازارى درست ‏شد. مجددا بناى سخت‏گیرى گذاشتند. ( اعیان الشیعه، ج 1، ص 628/ تراث کربلا، ص 34 )



متوکّل دستور داد قبر امام حسین علیه السلام را ویران نموده و خانه هاى اطراف قبر شریف را خراب کنند.


آن گاه در آن محل زراعت نمایند و زائرین را از زیارت بازداشت و به زندان انداخت و مورد شکنجه قرار داد. تا جایى که دستور داد: هر کس به زیارت رود، باید دستش قطع شود.



برخى از محبین حاضر به قطع دست خود شدند و به زیارت رفتند و از این جهت مسلمانان بغداد بسیار متاءثر شدند و بر دیوارها بر آن خبیث فحش ‍ و ناسزا نوشتند.

کار آنچنان بالا گرفت که امام هادی در دستوری به ایرانیان فرمود فعلا به زیارت نیایید و به زیارت قبر حضرت عبدالعظیم حسنی بروید.



البته خیلی زود متوکل بوسیله لشکریان و نیز پسرش کشته شد و طومار زندگی سراسر ذلتش درهم پیچیده شد.


 

/ 0 نظر / 20 بازدید